Abdulloh ibn Ubaydulloh ibn Aqramning otasi (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men otam bilan Namira degan joydagi tekislikda edim. Bizning yonimizdan bir toʻda otliqlar oʻtib, tuyalarini yoʻl chetiga choʻktirishdi. Otam menga: ‹Men bu qavmning oldiga borib, ular nima istayotganini soʻrab kelgunimcha qoʻzilaringning yonida boʻl›, dedi. U (otam) chiqib ketdi, men ham keldim — yaʼni yaqinlashdim — qarasam, Rasululloh ﷺ ekanlar. Namoz vaqti kirib, men ular bilan namoz oʻqidim. Har safar sajda qilganlarida, Rasululloh ﷺning qoʻltiqlarining oqligiga qarab turardim.»Абдуллоҳ ибн Убайдуллоҳ ибн Ақрамнинг отаси (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Мен отам билан Намира деган жойдаги текисликда эдим. Бизнинг ёнимиздан бир тўда отлиқлар ўтиб, туяларини йўл четига чўктиришди. Отам менга: ‹Мен бу қавмнинг олдига бориб, улар нима истаётганини сўраб келгунимча қўзиларингнинг ёнида бўл›, деди. У (отам) чиқиб кетди, мен ҳам келдим — яъни яқинлашдим — қарасам, Расулуллоҳ ﷺ эканлар. Намоз вақти кириб, мен улар билан намоз ўқидим. Ҳар сафар сажда қилганларида, Расулуллоҳ ﷺнинг қўлтиқларининг оқлигига қараб турардим.»