حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ، حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ عَبَّادٍ الْمُهَلَّبِيُّ، حَدَّثَنَا عَاصِمٌ الأَحْوَلُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ نَوْفَلٍ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ، أَمَرَ الْمُؤَذِّنَ أَنْ يُؤَذِّنَ، يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَذَلِكَ يَوْمٌ مَطِيرٌ فَقَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ . ثُمَّ قَالَ نَادِ فِي النَّاسِ فَلْيُصَلُّوا فِي بُيُوتِهِمْ . فَقَالَ لَهُ النَّاسُ مَا هَذَا الَّذِي صَنَعْتَ قَالَ قَدْ فَعَلَ هَذَا مَنْ هُوَ خَيْرٌ مِنِّي تَأْمُرُنِي أَنْ أُخْرِجَ النَّاسَ مِنْ بُيُوتِهِمْ فَيَأْتُونِي يَدُوسُونَ الطِّينَ إِلَى رُكَبِهِمْ .
Abdulloh ibn Horis ibn Navfaldan rivoyat qilinadiki, Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) juma kuni muazzinga azon aytishni buyurdi, u kun yomgʻirli kun edi. Muazzin: «Allohu akbar, Allohu akbar, ashhadu an la ilaha illalloh, ashhadu anna Muhammadan Rasululloh», dedi. Soʻng Ibn Abbos unga: «Odamlarga nido qilib ayt, uylarida namoz oʻqishsin», dedi. Odamlar unga: «Bu qilganing nima?» dedilar. U: «Buni mendan yaxshiroq zot ham qilgan. Sen menga odamlarni uylaridan chiqarishimni buyurayapsanmi, ular esa tizzalarigacha loy kechib oldimga kelishsinmi?» dedi.Абдуллоҳ ибн Ҳорис ибн Навфалдан ривоят қилинадики, Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) жума куни муаззинга азон айтишни буюрди, у кун ёмғирли кун эди. Муаззин: «Аллоҳу акбар, Аллоҳу акбар, ашҳаду ан ла илаҳа иллаллоҳ, ашҳаду анна Муҳаммадан Расулуллоҳ», деди. Сўнг Ибн Аббос унга: «Одамларга нидо қилиб айт, уйларида намоз ўқишсин», деди. Одамлар унга: «Бу қилганинг нима?» дедилар. У: «Буни мендан яхшироқ зот ҳам қилган. Сен менга одамларни уйларидан чиқаришимни буюраяпсанми, улар эса тиззаларигача лой кечиб олдимга келишсинми?» деди.