Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi: Hudaybiya kuni odamlar chanqadi. Rasululloh ﷺning oldilarida bir charm idish boʻlib, undan tahorat qilar edilar. Shu payt odamlar u zot tomon intilishdi. U zot: «Sizlarga nima boʻldi?» dedilar. Ular: «Sizning oldingizdagidan boshqa tahorat qiladigan ham, ichadigan ham suvimiz yoʻq», dedilar. Bas, u zot ikki qoʻllarini idishga qoʻydilar va Alloh xohlagan (duo)ni qildilar. Shunda suv u zotning barmoqlari orasidan buloqlarday otilib chiqa boshladi. Biz ichdik va tahorat qildik. (Rovi) aytdi: Men Jobirga: «Nechta edingiz?» dedim. U: «Biz bir ming besh yuz kishi edik; agar yuz ming boʻlganimizda ham bizga kifoya qilardi», dedi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди: Ҳудайбия куни одамлар чанқади. Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларида бир чарм идиш бўлиб, ундан таҳорат қилар эдилар. Шу пайт одамлар у зот томон интилишди. У зот: «Сизларга нима бўлди?» дедилар. Улар: «Сизнинг олдингиздагидан бошқа таҳорат қиладиган ҳам, ичадиган ҳам сувимиз йўқ», дедилар. Бас, у зот икки қўлларини идишга қўйдилар ва Аллоҳ хоҳлаган (дуо)ни қилдилар. Шунда сув у зотнинг бармоқлари орасидан булоқлардай отилиб чиқа бошлади. Биз ичдик ва таҳорат қилдик. (Рови) айтди: Мен Жобирга: «Нечта эдингиз?» дедим. У: «Биз бир минг беш юз киши эдик; агар юз минг бўлганимизда ҳам бизга кифоя қиларди», деди.