ثنا عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ الدِّرْهَمِيُّ بِخَبَرٍ غَرِيبٍ ، قَالَ : حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ ، عَنْ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ ، عَنْ مُحَارِبِ بْنِ دِثَارٍ ، عَنِ ابْنِ بُرَيْدَةَ ، عَنْ أَبِيهِ ، قَالَ : " كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَوَضَّأُ لِكُلِّ صَلاةٍ ، إِلا يَوْمَ فَتْحِ مَكَّةَ ، فَإِنَّهُ شُغِلَ ، فَجَمَعَ بَيْنَ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ بِوَضُوءٍ وَاحِدٍ "
Burayda (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ har namoz uchun tahorat qilar edilar — Makka fathi kunidan boshqa (kunda). Chunki u kuni u zot mashgʻul boʻlib qoldilar-da, peshin bilan asrni bitta tahorat bilan jamladilar.Бурайда (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ ҳар намоз учун таҳорат қилар эдилар — Макка фатҳи кунидан бошқа (кунда). Чунки у куни у зот машғул бўлиб қолдилар-да, пешин билан асрни битта таҳорат билан жамладилар.