Uqba ibn Omir (roziyallohu anhu) aytdi: Bizga tuyalarni boqish (vazifasi) yuklangan edi. Bas, men ularni kechqurun haydab keldim va Rasululloh ﷺni turgan holda odamlarga hadis aytayotgan holda topdim. U zotning soʻzlaridan shuni ilgab oldim: «Qaysi bir musulmon tahorat qilib, tahoratini goʻzal qilsa, soʻng turib, qalbi va yuzi bilan ularga yuzlangan holda ikki rakaat (namoz) oʻqisa, albatta unga jannat vojib boʻladi». (Roviy) dedi: Shunda men: «Bu nima degan goʻzal (soʻz)!» dedim. Shu payt oldimdagi bir soʻzlovchi: «Undan oldingisi bundan-da goʻzalroqdir», dedi.Уқба ибн Омир (розияллоҳу анҳу) айтди: Бизга туяларни боқиш (вазифаси) юкланган эди. Бас, мен уларни кечқурун ҳайдаб келдим ва Расулуллоҳ ﷺни турган ҳолда одамларга ҳадис айтаётган ҳолда топдим. У зотнинг сўзларидан шуни илгаб олдим: «Қайси бир мусулмон таҳорат қилиб, таҳоратини гўзал қилса, сўнг туриб, қалби ва юзи билан уларга юзланган ҳолда икки ракаат (намоз) ўқиса, албатта унга жаннат вожиб бўлади». (Ровий) деди: Шунда мен: «Бу нима деган гўзал (сўз)!» дедим. Шу пайт олдимдаги бир сўзловчи: «Ундан олдингиси бундан-да гўзалроқдир», деди.