Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ: «Ikki laʼnat (sababchisi)dan — yoki: ikki laʼnatlanuvchi (ishdan) — saqlaninglar», dedilar. «Ular nima?» deyildi. U zot: «Odamlarning yoʻliga yoki soyasiga hojat chiqaradigan (kishi)», dedilar. Abu Bakr aytdi: Men Nabiy ﷺ ning «yoki soyasiga» degan soʻzlaridan odamlar oʻz majlislarida oʻtirganlarida soyalanadigan soyani koʻzda tutganlariga Abdulloh ibn Jaʼfarning xabari bilan dalil keltirdim: Nabiy ﷺ hojatlari (paytida) toʻsiq qilishga eng yaxshi koʻrgan narsalari doʻnglik yoki quyuq xurmozor edi. Zero, hadaf — devor; xurmodagi hoish esa — bir joyga toʻplangan xurmo daraxtlaridir; bogʻ ham daraxtlarining koʻpligi uchun hoish deb atalgan. Devorning esa — quyosh tikka kelgan paytdan boshqa — soyasi boʻlmay qolmaydi. Xurmoning quyuq toʻplamiga kelsak, kunduzning hech bir vaqtida uning soyasi boʻlmay qolmaydi. Nabiy ﷺ esa inson katta hojat (paytida) devor va quyuq xurmozor bilan toʻsilishini — ularning soyasi boʻlsa ham — mustahab koʻrar edilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ: «Икки лаънат (сабабчиси)дан — ёки: икки лаънатланувчи (ишдан) — сақланинглар», дедилар. «Улар нима?» дейилди. У зот: «Одамларнинг йўлига ёки соясига ҳожат чиқарадиган (киши)», дедилар. Абу Бакр айтди: Мен Набий ﷺ нинг «ёки соясига» деган сўзларидан одамлар ўз мажлисларида ўтирганларида сояланадиган сояни кўзда тутганларига Абдуллоҳ ибн Жаъфарнинг хабари билан далил келтирдим: Набий ﷺ ҳожатлари (пайтида) тўсиқ қилишга энг яхши кўрган нарсалари дўнглик ёки қуюқ хурмозор эди. Зеро, ҳадаф — девор; хурмодаги ҳоиш эса — бир жойга тўпланган хурмо дарахтларидир; боғ ҳам дарахтларининг кўплиги учун ҳоиш деб аталган. Деворнинг эса — қуёш тикка келган пайтдан бошқа — сояси бўлмай қолмайди. Хурмонинг қуюқ тўпламига келсак, кундузнинг ҳеч бир вақтида унинг сояси бўлмай қолмайди. Набий ﷺ эса инсон катта ҳожат (пайтида) девор ва қуюқ хурмозор билан тўсилишини — уларнинг сояси бўлса ҳам — мустаҳаб кўрар эдилар.