ثنا سَلْمُ بْنُ جُنَادَةَ ، نَا وَكِيعٌ ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ ، ح وَثنا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ السَّعْدِيُّ ، أَخْبَرَنَا جَرِيرٌ ، ح وَثنا يُوسُفُ بْنُ مُوسَى ، نَا جَرِيرٌ ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنْ عَائِشَةَ ، قَالَتْ : كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " يُصَلِّي وَهُوَ جَالِسٌ بَعْدَمَا دَخَلَ فِي السِّنِّ ، فَإِذَا بَقِيَ مِنَ السُّورَةِ ثَلاثُونَ أَوْ أَرْبَعُونَ آيَةً قَامَ فَقَرَأَهَا ، ثُمَّ رَكَعَ "
Oisha (roziyallohu anho) shunday dedi: Nabiy ﷺ yoshlari ulgʻaygandan keyin oʻtirgan holda namoz oʻqir edilar; suradan oʻttiz yoki qirq oyat qolganda tik turib, ularni oʻqir, soʻng rukuʼ qilar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) шундай деди: Набий ﷺ ёшлари улғайгандан кейин ўтирган ҳолда намоз ўқир эдилар; сурадан ўттиз ёки қирқ оят қолганда тик туриб, уларни ўқир, сўнг рукуъ қилар эдилар.