أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُزَيْرٍ الأَيْلِيُّ ، أَنَّ سَلامَةَ حَدَّثَنِي ، عَنْ عُقَيْلٍ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " كَانَ إِذَا خَرَجَ إِلَى الْمُصَلَّى فِي الأَضْحَى وَالْفِطْرِ خَرَجَ بِالْعَنَزَةِ بَيْنَ يَدَيْهِ حَتَّى تُرْكَزَ فِي الْمُصَلَّى فَيُصَلِّي إِلَيْهَا ، وَذَلِكَ أَنَّ الْمُصَلَّى كَانَ فَضَاءً لَيْسَ فِيهِ شَيْءٌ مَبْنِيٌّ يَسْتَتِرُ بِهِ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ Azha va Fitrda namozgohga chiqqanlarida, oldilarida nayza (koʻtarilgan) holda chiqar, u namozgohda tikib qoʻyilar, u zot esa unga qarab namoz oʻqir edilar. Bu shuning uchun ediki, namozgoh ochiq maydon boʻlib, unda toʻsiq qilib olsa boʻladigan qurilgan hech narsa yoʻq edi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ Азҳа ва Фитрда намозгоҳга чиққанларида, олдиларида найза (кўтарилган) ҳолда чиқар, у намозгоҳда тикиб қўйилар, у зот эса унга қараб намоз ўқир эдилар. Бу шунинг учун эдики, намозгоҳ очиқ майдон бўлиб, унда тўсиқ қилиб олса бўладиган қурилган ҳеч нарса йўқ эди.