Ismoil ibn Abdurrahmon ibn Atiyya al-Ansoriyning buvisi rivoyat qiladi: Nabiy ﷺ ansorlarning ayollarini bir uyga toʻplaganlarida, oldimizga Umar keldi va eshik oldida turib salom berdi, biz unga alik qaytardik. U: «Men sizlarga Rasululloh ﷺ ning elchisiman», dedi. Biz: «Rasulullohga ham, u zotning elchisiga ham marhabo», dedik. U: «Allohga hech narsani sherik qilmaslikka, oʻgʻrilik qilmaslikka va zino qilmaslikka bayʼat berasizlarmi?» dedi. U ayol aytdi: Biz: «Ha», dedik va qoʻllarimizni uyning ichidan uzatdik, u esa qoʻlini tashqaridan uzatdi.Исмоил ибн Абдурраҳмон ибн Атийя ал-Ансорийнинг бувиси ривоят қилади: Набий ﷺ ансорларнинг аёлларини бир уйга тўплаганларида, олдимизга Умар келди ва эшик олдида туриб салом берди, биз унга алик қайтардик. У: «Мен сизларга Расулуллоҳ ﷺ нинг элчисиман», деди. Биз: «Расулуллоҳга ҳам, у зотнинг элчисига ҳам марҳабо», дедик. У: «Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмасликка, ўғрилик қилмасликка ва зино қилмасликка байъат берасизларми?» деди. У аёл айтди: Биз: «Ҳа», дедик ва қўлларимизни уйнинг ичидан узатдик, у эса қўлини ташқаридан узатди.