حَدَّثَنَا مُؤَمَّلُ بْنُ هِشَامٍ الْيَشْكُرِيُّ ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ ، عَنِ ابْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُنَيْسٍ ، عَنْ أَبِيهِ ، قَالَ : قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَكُونُ بِالْبَادِيَةِ ، وَأَنَا بِحَمْدِ اللَّهِ أُصَلِّي بِهَا ، فَمُرْنِي بِلَيْلَةٍ أَنْزِلُهَا لِهَذَا الْمَسْجِدِ ، أُصَلِّيهَا فِيهِ ، قَالَ : " انْزِلْ لَيْلَةَ ثَلاثٍ وَعِشْرِينَ " . قَالَ : قُلْتُ لابْنِ عَبْدِ اللَّهِ : فَكَيْفَ كَانَ أَبُوكَ يَصْنَعُ ؟ قَالَ : يَدْخُلُ صَلاةَ الْعَصْرِ ، ثُمَّ لا يَخْرُجُ حَتَّى يُصَلِّيَ صَلاةَ الصُّبْحِ ، ثُمَّ يَخْرُجُ وَدَابَّتُهُ يَعْنِي عَلَى بَابِ الْمَسْجِدِ ، فَيَرْكَبُهَا فَيَأْتِي أَهْلَهُ
Abdulloh ibn Unays (roziyallohu anhu) aytdi: Men: «Ey Allohning Rasuli, men badiyada (choʻlda) boʻlaman va Allohga hamdlar boʻlsinki, u yerda namoz oʻqiyman. Bas, menga shu masjidga tushib, unda namoz oʻqiydigan bir kechani buyuring», dedim. U zot: «Yigirma uchinchi kechada tush», dedilar. (Rovi) dedi: Men Ibn Abdullohga: «Otang qanday qilar edi?» dedim. U: «Asr namozida kirar, soʻng bomdod namozini oʻqigunicha chiqmas edi; keyin chiqar, ulovi masjid eshigida boʻlar, unga minib ahlining oldiga borar edi», dedi.Абдуллоҳ ибн Унайс (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, мен бадияда (чўлда) бўламан ва Аллоҳга ҳамдлар бўлсинки, у ерда намоз ўқийман. Бас, менга шу масжидга тушиб, унда намоз ўқийдиган бир кечани буюринг», дедим. У зот: «Йигирма учинчи кечада туш», дедилар. (Рови) деди: Мен Ибн Абдуллоҳга: «Отанг қандай қилар эди?» дедим. У: «Аср намозида кирар, сўнг бомдод намозини ўқигунича чиқмас эди; кейин чиқар, улови масжид эшигида бўлар, унга миниб аҳлининг олдига борар эди», деди.