Jarir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bizga xutba qilib, sadaqaga qiziqtirdilar. Odamlar sustlik qilishdi, hatto u zotning yuzlarida gʻazab koʻrindi. Soʻng ansorlardan bir kishi bir tugun (pul) keltirib berdi, shundan keyin odamlar ketma-ket (keltira boshlashdi), hatto Rasululloh ﷺning yuzlarida xursandchilik koʻrindi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Kim yaxshi bir sunnat boshlab bersa, unga oʻshaning ajri va u bilan amal qilganlarning ajri — ularning ajrlaridan hech narsa kamaytirilmagan holda — boʻladi. Kim yomon bir sunnat boshlab bersa, uning vaboli va u bilan amal qilganlarning vaboli misli — ularning vabollaridan hech narsa kamaytirilmagan holda — uning zimmasiga boʻladi», dedilar.Жарир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бизга хутба қилиб, садақага қизиқтирдилар. Одамлар сустлик қилишди, ҳатто у зотнинг юзларида ғазаб кўринди. Сўнг ансорлардан бир киши бир тугун (пул) келтириб берди, шундан кейин одамлар кетма-кет (келтира бошлашди), ҳатто Расулуллоҳ ﷺнинг юзларида хурсандчилик кўринди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Ким яхши бир суннат бошлаб берса, унга ўшанинг ажри ва у билан амал қилганларнинг ажри — уларнинг ажрларидан ҳеч нарса камайтирилмаган ҳолда — бўлади. Ким ёмон бир суннат бошлаб берса, унинг ваболи ва у билан амал қилганларнинг ваболи мисли — уларнинг ваболларидан ҳеч нарса камайтирилмаган ҳолда — унинг зиммасига бўлади», дедилар.