وَحَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ ، ثنا سُفْيَانُ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي حَرْمَلَةَ ، وَإِبْرَاهِيمَ بْنِ عُقْبَةَ ، عَنْ كُرَيْبٍ ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ، قَالَ : دَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ عَرَفَةَ وَأَرْدَفَ أُسَامَةَ ، فَلَمَّا بَلَغَ الشِّعْبَ نَزَلَ فَبَالَ ، وَلَمْ يَقُلْ : إِهْرَاقَ الْمَاءِ ، قَالَ أُسَامَةُ : فَصَبَبْتُ عَلَيْهِ مِنَ الإِدَاوَةَ ، فَتَوَضَّأَ وُضُوءًا خَفِيفًا ، قُلْتُ : الصَّلاةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ، قَالَ : " الصَّلاةُ أَمَامَكَ " ، ثُمَّ أَتَى الْمُزْدَلِفَةَ ، فَصَلَّى الْمَغْرِبَ ، ثُمَّ وَضَعَ رَحْلَهُ ، ثُمَّ صَلَّى الْعِشَاءَ ، قَالَ سُفْيَانُ : انْتَهَى حَدِيثُ إِبْرَاهِيمَ إِلَى قَوْلِهِ ، الصَّلاةُ أَمَامَكَ ، وَالزِّيَادَةُ مِنْ حَدِيثِ ابْنِ أَبِي حَرْمَلَةَ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ Arafadan qaytdilar va Usomani ortlariga mindirdilar. Togʻ yoʻliga yetganlarida tushib, bavl qildilar — u «suv toʻkdilar» demadi. Usoma dedi: Men idishdan u zotga (suv) quydim, u zot yengil taharat oldilar. Men: «Ey Allohning Rasuli, namoz(mi)?» dedim. U zot: «Namoz oldingda», dedilar. Soʻng Muzdalifaga keldilar va shom namozini oʻqidilar, keyin yuklarini qoʻydilar, soʻng xuftonni oʻqidilar. Sufyon aytdi: Ibrohimning hadisi uning «Namoz oldingda» degan soʻzida tugadi; ziyoda esa Ibn Abu Harmalaning hadisidandir.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ Арафадан қайтдилар ва Усомани ортларига миндирдилар. Тоғ йўлига етганларида тушиб, бавл қилдилар — у «сув тўкдилар» демади. Усома деди: Мен идишдан у зотга (сув) қуйдим, у зот енгил таҳарат олдилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, намоз(ми)?» дедим. У зот: «Намоз олдингда», дедилар. Сўнг Муздалифага келдилар ва шом намозини ўқидилар, кейин юкларини қўйдилар, сўнг хуфтонни ўқидилар. Суфён айтди: Иброҳимнинг ҳадиси унинг «Намоз олдингда» деган сўзида тугади; зиёда эса Ибн Абу Ҳармаланинг ҳадисидандир.