حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَجُلاً، أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنَّ أُمِّي افْتُلِتَتْ نَفْسُهَا وَلَمْ تُوصِ وَإِنِّي أَظُنُّهَا لَوْ تَكَلَّمَتْ لَتَصَدَّقَتْ فَلَهَا أَجْرٌ إِنْ تَصَدَّقْتُ عَنْهَا وَلِيَ أَجْرٌ فَقَالَ " نَعَمْ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi Nabiy ﷺ huzurlariga kelib: «Onam toʻsatdan vafot etdi va vasiyat qilmadi. Men, agar u gapira olganida edi, albatta sadaqa qilardi, deb oʻylayman. Agar men uning nomidan sadaqa qilsam, unga ajr boʻladimi va menga ajr boʻladimi?», dedi. Shunda u zot: «Ha», dedilar.