حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَعْلَى بْنُ عُبَيْدٍ، حَدَّثَنَا الإِفْرِيقِيُّ، عَنْ زِيَادِ بْنِ نُعَيْمٍ، عَنْ زِيَادِ بْنِ الْحَارِثِ الصُّدَائِيِّ، قَالَ كُنْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فِي سَفَرٍ فَأَمَرَنِي فَأَذَّنْتُ فَأَرَادَ بِلاَلٌ أَنْ يُقِيمَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ " إِنَّ أَخَا صُدَاءٍ قَدْ أَذَّنَ وَمَنْ أَذَّنَ فَهُوَ يُقِيمُ " .
Ziyod ibn al-Horis as-Sudaiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: «Men Rasululloh ﷺ bilan bir safarda edim. U zot menga buyurdilar, men azon aytdim. Bilol iqomat aytmoqchi boʻldi, shunda Rasululloh ﷺ: ‹Sudoa qabilasidan boʻlgan bu birodar azon aytdi, kim azon aytgan boʻlsa, oʻsha iqomat aytadi›, dedilar».