وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ لاَ يُصَلِّي الرَّجُلُ عَلَى الْجَنَازَةِ إِلاَّ وَهُوَ طَاهِرٌ . قَالَ يَحْيَى سَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ لَمْ أَرَ أَحَدًا مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يَكْرَهُ أَنْ يُصَلَّى عَلَى وَلَدِ الزِّنَا وَأُمِّهِ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Kishi faqat pok (tahoratli) boʻlgan holidagina janoza ustida namoz oʻqiydi», derdi. Yahyo aytdi: Men Molikning shunday deganini eshitdim: «Men ilm ahlidan zino farzandi hamda uning onasi ustiga janoza namozi oʻqilishini makruh sanaydigan birortasini koʻrmadim».