وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، أَنَّهُ قَالَ شَرِبَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ لَبَنًا فَأَعْجَبَهُ فَسَأَلَ الَّذِي سَقَاهُ مِنْ أَيْنَ هَذَا اللَّبَنُ فَأَخْبَرَهُ أَنَّهُ وَرَدَ عَلَى مَاءٍ - قَدْ سَمَّاهُ - فَإِذَا نَعَمٌ مِنْ نَعَمِ الصَّدَقَةِ وَهُمْ يَسْقُونَ فَحَلَبُوا لِي مِنْ أَلْبَانِهَا فَجَعَلْتُهُ فِي سِقَائِي فَهُوَ هَذَا . فَأَدْخَلَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ يَدَهُ فَاسْتَقَاءَهُ . قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ عِنْدَنَا أَنَّ كُلَّ مَنْ مَنَعَ فَرِيضَةً مِنْ فَرَائِضِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَلَمْ يَسْتَطِعِ الْمُسْلِمُونَ أَخْذَهَا كَانَ حَقًّا عَلَيْهِمْ جِهَادُهُ حَتَّى يَأْخُذُوهَا مِنْهُ .
Zayd ibn Aslam (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: «Umar ibn al-Xattob sut ichib, u (unga) yoqdi. Shunda u sut bergan kishidan: ‹Bu sut qayerdan?› deb soʻradi. U unga xabar berdiki, u bir suvga (uning nomini aytdi) kelgan edi, u yerda zakot chorvasi bor ekan va ularni sugʻorishayotgan ekan: ‹Menga ularning sutidan sogʻib berishdi, men uni meshimga soldim — mana shu (oʻsha)›, dedi. Shunda Umar ibn al-Xattob qoʻlini (ogʻziga) solib, uni qusib tashladi». Molik aytdi: «Bizning nazdimizda hukm shuki, kim Alloh azza va jalla farzlaridan bir farzni man qilsa va musulmonlar uni ololmasalar, undan uni olguncha u bilan jang qilish ularning zimmasidagi haqdir».