وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عَامِلاً، لِعُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ كَتَبَ إِلَيْهِ يَذْكُرُ أَنَّ رَجُلاً مَنَعَ زَكَاةَ مَالِهِ فَكَتَبَ إِلَيْهِ عُمَرُ أَنْ دَعْهُ وَلاَ تَأْخُذْ مِنْهُ زَكَاةً مَعَ الْمُسْلِمِينَ قَالَ فَبَلَغَ ذَلِكَ الرَّجُلَ فَاشْتَدَّ عَلَيْهِ وَأَدَّى بَعْدَ ذَلِكَ زَكَاةَ مَالِهِ فَكَتَبَ عَامِلُ عُمَرَ إِلَيْهِ يَذْكُرُ لَهُ ذَلِكَ فَكَتَبَ إِلَيْهِ عُمَرُ أَنْ خُذْهَا مِنْهُ .
Molikka yetib kelishicha, Umar ibn Abdulazizning bir amaldori unga maktub yozib, bir kishi moli zakotini man qilganini zikr qildi. Umar unga: uni qoʻy va musulmonlar bilan (birga) undan zakot olma, deb yozdi. (Roviy) aytdi: Bu narsa oʻsha kishiga yetib bordi va unga (bu) ogʻir botdi, shundan soʻng u moli zakotini ado etdi. Umarning amaldori unga buni zikr qilib yozdi, Umar esa unga: uni undan olgin, deb yozdi.