وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ رَأَى رَبِيعَةَ بْنَ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ يَقْلِسُ مِرَارًا وَهُوَ فِي الْمَسْجِدِ فَلاَ يَنْصَرِفُ وَلاَ يَتَوَضَّأُ حَتَّى يُصَلِّيَ . قَالَ يَحْيَى وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنْ رَجُلٍ قَلَسَ طَعَامًا هَلْ عَلَيْهِ وُضُوءٌ فَقَالَ لَيْسَ عَلَيْهِ وُضُوءٌ وَلْيَتَمَضْمَضْ مِنْ ذَلِكَ وَلْيَغْسِلْ فَاهُ .
Molik rivoyat qilishicha, u Robiʼa ibn Abu Abdurrahmonning masjidda boʻlgan holida bir necha marta qusganini, biroq (masjiddan) chiqib ketmay va tahorat olmay, namozini oʻqiganini koʻrdi. Yahyo aytdi: Molikdan taomni qusgan kishi haqida — unga tahorat (vojib) boʻladimi, deb soʻralganda, u: «Unga tahorat (vojib) boʻlmaydi, lekin u shundan (soʻng) ogʻzini chayqasin va ogʻzini yuvsin», dedi.