وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، حَنَّطَ ابْنًا لِسَعِيدِ بْنِ زَيْدٍ وَحَمَلَهُ ثُمَّ دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَصَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ . قَالَ يَحْيَى وَسُئِلَ مَالِكٌ هَلْ فِي الْقَىْءِ وُضُوءٌ قَالَ لاَ وَلَكِنْ لِيَتَمَضْمَضْ مِنْ ذَلِكَ وَلْيَغْسِلْ فَاهُ وَلَيْسَ عَلَيْهِ وُضُوءٌ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Said ibn Zaydning bir oʻgʻlini hanut (xushbuʼy modda) bilan tayyorlab, uni koʻtardi, soʻng masjidga kirib, tahorat olmay namoz oʻqidi. Yahyo aytdi: Molikdan qusuqda tahorat (vojib) boʻladimi, deb soʻralganda, u: «Yoʻq, lekin shundan (soʻng) ogʻzini chayqasin va ogʻzini yuvsin, unga tahorat (vojib) boʻlmaydi», dedi.