وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فِي سَفَرٍ فَرَأَيْتُهُ بَعْدَ أَنْ طَلَعَتِ الشَّمْسُ تَوَضَّأَ ثُمَّ صَلَّى قَالَ فَقُلْتُ لَهُ إِنَّ هَذِهِ لَصَلاَةٌ مَا كُنْتَ تُصَلِّيهَا . قَالَ إِنِّي بَعْدَ أَنْ تَوَضَّأْتُ لِصَلاَةِ الصُّبْحِ مَسِسْتُ فَرْجِي ثُمَّ نَسِيتُ أَنْ أَتَوَضَّأَ فَتَوَضَّأْتُ وَعُدْتُ لِصَلاَتِي .
Solim ibn Abdulloh (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: «Men Abdulloh ibn Umar bilan bir safarda edim. Quyosh chiqqanidan keyin uning tahorat olib, soʻng namoz oʻqiganini koʻrdim. Men unga: ‹Bu — siz odatda oʻqimaydigan namoz-ku?› dedim. U: ‹Men bomdod namozi uchun tahorat olganimdan keyin avratimni ushlabman, soʻng tahorat olishni unutibman. Shuning uchun (yangidan) tahorat olib, namozimni qaytadan oʻqidim›, dedi».