وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ قَيْسٍ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَالَ لِيَعْلَى ابْنِ مُنْيَةَ وَهُوَ يَصُبُّ عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ مَاءً وَهُوَ يَغْتَسِلُ اصْبُبْ عَلَى رَأْسِي . فَقَالَ يَعْلَى أَتُرِيدُ أَنْ تَجْعَلَهَا بِي إِنْ أَمَرْتَنِي صَبَبْتُ . فَقَالَ لَهُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ اصْبُبْ فَلَنْ يَزِيدَهُ الْمَاءُ إِلاَّ شَعَثًا .
Molik Humayd ibn Qaysdan, u Ato ibn Abu Rabohdan rivoyat qiladiki, Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) — Yaʼlo ibn Munya unga gʻusl qilayotganida suv quyib turgan edi — Yaʼloga: «Boshimga (suv) quy», dedi. Yaʼlo: «(Uning gunohini) menga yuklamoqchimisiz? Agar buyursangiz, quyaman», dedi. Shunda Umar ibn al-Xattob unga: «Quy, suv boshimga faqat parishonlik (sochning toʻzishini) ziyoda qiladi, xolos», dedi.