حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ إِذَا أَهْدَى هَدْيًا مِنَ الْمَدِينَةِ قَلَّدَهُ وَأَشْعَرَهُ بِذِي الْحُلَيْفَةِ يُقَلِّدُهُ قَبْلَ أَنْ يُشْعِرَهُ وَذَلِكَ فِي مَكَانٍ وَاحِدٍ وَهُوَ مُوَجَّهٌ لِلْقِبْلَةِ يُقَلِّدُهُ بِنَعْلَيْنِ وَيُشْعِرُهُ مِنَ الشِّقِّ الأَيْسَرِ ثُمَّ يُسَاقُ مَعَهُ حَتَّى يُوقَفَ بِهِ مَعَ النَّاسِ بِعَرَفَةَ ثُمَّ يَدْفَعُ بِهِ مَعَهُمْ إِذَا دَفَعُوا فَإِذَا قَدِمَ مِنًى غَدَاةَ النَّحْرِ نَحَرَهُ قَبْلَ أَنْ يَحْلِقَ أَوْ يُقَصِّرَ وَكَانَ هُوَ يَنْحَرُ هَدْيَهُ بِيَدِهِ يَصُفُّهُنَّ قِيَامًا وَيُوَجِّهُهُنَّ إِلَى الْقِبْلَةِ ثُمَّ يَأْكُلُ وَيُطْعِمُ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Madinadan hady (qurbonlik) olib chiqqanida, uni Zul-Hulayfada qalladalar (boʻyniga belgi osar) va ishʼor qilar (belgi qoʻyish uchun jarohatlar) edi — ishʼordan oldin qalladalab, ikkalasini bir joyda, qiblaga yuzlangan holda qilardi. U (tuyani) ikki choriq (naʼl) bilan qalladalar va uni chap tomonidan ishʼor qilardi. Soʻng u (hady) u bilan birga haydalar, toki u bilan Arafada odamlar qatorida (vuquf uchun) turgʻizilar edi. Soʻng odamlar qoʻzgʻalganda, u ham u (hady) bilan birga qoʻzgʻalardi. Nahr (qurbonlik) kuni ertalab Minoga yetib kelganida, sochini oldirish yoki qisqartirishdan oldin uni soʻyar edi. U hadysini oʻz qoʻli bilan soʻyardi: ularni tik holda safga tizib, qiblaga yuzlantirardi, soʻng (goʻshtidan) yer va (boshqalarga) yedirardi.