وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، قَالَ مَنْ نَذَرَ بَدَنَةً فَإِنَّهُ يُقَلِّدُهَا نَعْلَيْنِ وَيُشْعِرُهَا ثُمَّ يَنْحَرُهَا عِنْدَ الْبَيْتِ أَوْ بِمِنًى يَوْمَ النَّحْرِ لَيْسَ لَهَا مَحِلٌّ دُونَ ذَلِكَ وَمَنْ نَذَرَ جَزُورًا مِنَ الإِبِلِ أَوِ الْبَقَرِ فَلْيَنْحَرْهَا حَيْثُ شَاءَ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) dedi: «Kim tuya (badana) nazr qilsa, uning boʻyniga ikkita poyabzal (belgi) osadi va (qon chiqarib) belgi qoʻyadi, soʻng uni Bayt oldida yoki Minoda nahr kuni soʻyadi — bundan boshqa joyi yoʻq. Kim tuya yoki sigirdan (shunchaki) soʻyiladigan jonliq (jazur) nazr qilsa, uni xohlagan joyida soʻyaversin».