وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، أَنَّ أَبَاهُ، كَانَ يَنْحَرُ بُدْنَهُ قِيَامًا . قَالَ مَالِكٌ لاَ يَجُوزُ لأَحَدٍ أَنْ يَحْلِقَ رَأْسَهُ حَتَّى يَنْحَرَ هَدْيَهُ وَلاَ يَنْبَغِي لأَحَدٍ أَنْ يَنْحَرَ قَبْلَ الْفَجْرِ يَوْمَ النَّحْرِ وَإِنَّمَا الْعَمَلُ كُلُّهُ يَوْمَ النَّحْرِ الذَّبْحُ وَلُبْسُ الثِّيَابِ وَإِلْقَاءُ التَّفَثِ وَالْحِلاَقُ لاَ يَكُونُ شَىْءٌ مِنْ ذَلِكَ يُفْعَلُ قَبْلَ يَوْمِ النَّحْرِ .
Hishom ibn Urva (rahimahulloh) otasi (Urva) oʻz tuyalarini (budn) tik turgan holda soʻyardi. Molik aytdi: «Hech kimga hadiysini soʻymaguncha boshini oldirishi mumkin emas; hech kim nahr kuni tongdan avval soʻymasin. Nahr kunidagi barcha amal — soʻyish, kiyim kiyish, tafas (badanni tozalash)ni ketkazish va soch oldirishdir; bulardan hech biri nahr kunidan oldin qilinmaydi».