حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ، أَنَّ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَىٍّ، حَاضَتْ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَحَابِسَتُنَا هِيَ " . فَقِيلَ إِنَّهَا قَدْ أَفَاضَتْ . فَقَالَ " فَلاَ إِذًا " .
Oisha — moʻʼminlar onasi (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Safiya bint Huyay hayz koʻrdi. Buni Nabiy ﷺga aytishdi. U zot: «U bizni ushlab qoladiganmi?», dedilar. «U ifoza (tavofi)ni qilib boʻlgan», deyildi. Shunda u zot: «Unda yoʻq (ushlab qolmaydi)», dedilar.