وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ، أَنَّهَا قَالَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَىٍّ قَدْ حَاضَتْ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَعَلَّهَا تَحْبِسُنَا أَلَمْ تَكُنْ طَافَتْ مَعَكُنَّ بِالْبَيْتِ " . قُلْنَ بَلَى . قَالَ " فَاخْرُجْنَ " .
Amra bint Abdurrahmon (rahimahalloh)dan rivoyat qilinadiki, Oisha — moʻʼminlar onasi (roziyallohu anho) Rasululloh ﷺga: «Yo Rasululloh, Safiya bint Huyay hayz koʻrdi», dedi. Rasululloh ﷺ: «Ehtimol u bizni ushlab qolar. U sizlar bilan Baytni tavof qilmaganmidi?», dedilar. Ular: «Ha, qilgan», dedilar. U zot: «Unda joʻnab ketaveringlar», dedilar.