وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَادَةُ بْنُ الْوَلِيدِ بْنِ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ بَايَعْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ فِي الْيُسْرِ وَالْعُسْرِ وَالْمَنْشَطِ وَالْمَكْرَهِ وَأَنْ لاَ نُنَازِعَ الأَمْرَ أَهْلَهُ وَأَنْ نَقُولَ أَوْ نَقُومَ بِالْحَقِّ حَيْثُمَا كُنَّا لاَ نَخَافُ فِي اللَّهِ لَوْمَةَ لاَئِمٍ .
Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu) aytadi: «Biz Rasululloh ﷺga osonlik va qiyinchilikda, xohish va istamaslikda (ham) quloq solish va itoat qilishga, ish (hokimiyat) ahli bilan tortishmaslikka, qayerda boʻlsak ham haqni aytish yoki haq (uchun) turishga, Alloh (yoʻli)da hech bir malomatchining malomatidan qoʻrqmaslikka bayʼat berdik».