وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي حَبِيبَةَ، قَالَ قُلْتُ لِرَجُلٍ وَأَنَا حَدِيثُ السِّنِّ، مَا عَلَى الرَّجُلِ أَنْ يَقُولَ عَلَىَّ مَشْىٌ إِلَى بَيْتِ اللَّهِ وَلَمْ يَقُلْ عَلَىَّ نَذْرُ مَشْىٍ . فَقَالَ لِي رَجُلٌ هَلْ لَكَ أَنْ أُعْطِيَكَ هَذَا الْجِرْوَ - لِجِرْوِ قِثَّاءٍ فِي يَدِهِ - وَتَقُولُ عَلَىَّ مَشْىٌ إِلَى بَيْتِ اللَّهِ قَالَ فَقُلْتُ نَعَمْ فَقُلْتُهُ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ حَدِيثُ السِّنِّ ثُمَّ مَكَثْتُ حَتَّى عَقَلْتُ فَقِيلَ لِي إِنَّ عَلَيْكَ مَشْيًا فَجِئْتُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ فَسَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ لِي عَلَيْكَ مَشْىٌ . فَمَشَيْتُ . قَالَ مَالِكٌ وَهَذَا الأَمْرُ عِنْدَنَا .
Abdulloh ibn Abu Habiba (rahimahulloh) aytdi: Men yosh (bola) edim, bir kishiga: «Bir odam faqat ‹Zimmamda Baytullohga (piyoda) yurish bor› desa, ammo ‹Zimmamda (piyoda) yurish nazri bor› demasa, uning zimmasida (biror narsa) boʻladimi?» dedim. Shunda bir kishi menga: «Senga mana bu (bir dona) bodringni bersam» — qoʻlidagi kichkina bodringni koʻrsatib — «‹Zimmamda Baytullohga (piyoda) yurish bor› deysanmi?» dedi. Men: «Ha», dedim va oʻsha kuni yosh boʻlganim holda buni aytdim. Soʻng aql kirguncha (voyaga yetguncha) turdim, keyin menga: «Zimmangda (piyoda) yurish bor», deyildi. Shunda men Said ibn al-Musayyab (rahimahulloh)ning oldiga kelib, bu haqda soʻradim. U menga: «Zimmangda (piyoda) yurish bor», dedi. Bas, men (piyoda) yurdim. Molik aytdi: «Bizning oldimizdagi (amal) shudir».