حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ أُذَيْنَةَ اللَّيْثِيِّ، أَنَّهُ قَالَ خَرَجْتُ مَعَ جَدَّةٍ لِي عَلَيْهَا مَشْىٌ إِلَى بَيْتِ اللَّهِ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَجَزَتْ فَأَرْسَلَتْ مَوْلًى لَهَا يَسْأَلُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ فَخَرَجْتُ مَعَهُ فَسَأَلَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ مُرْهَا فَلْتَرْكَبْ ثُمَّ لْتَمْشِي مِنْ حَيْثُ عَجَزَتْ . قَالَ يَحْيَى وَسَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ وَنَرَى عَلَيْهَا مَعَ ذَلِكَ الْهَدْىَ . وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، وَأَبَا، سَلَمَةَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ كَانَا يَقُولاَنِ مِثْلَ قَوْلِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ
Urva ibn Uzayna al-Laysiy (rahimahulloh) aytdi: Men zimmasida Baytullohga (piyoda) yurish (nazri) boʻlgan buvim bilan chiqdim. Yoʻlning bir qismiga yetganimizda u ojiz qoldi (holdan toydi). Shunda u Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan soʻrash uchun bir mavlosini yubordi. Men ham u bilan chiqdim. U Abdulloh ibn Umardan soʻradi. Abdulloh ibn Umar unga: «Unga ayt, minib (yurib) borsin, soʻng ojiz qolgan joyidan (piyoda) yursin», dedi. Yahyo aytdi: Men Molikning: «Biz shuning bilan birga uning zimmasida hadiy (qurbonlik) ham bor, deb hisoblaymiz», deganini eshitdim. Molikka yetib kelishicha, Said ibn al-Musayyab va Abu Salama ibn Abdurrahmon (rahimahumulloh) Abdulloh ibn Umarning soʻziga oʻxshash aytishar edi.