حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ مَنْ حَلَفَ بِيَمِينٍ فَوَكَّدَهَا ثُمَّ حَنِثَ فَعَلَيْهِ عِتْقُ رَقَبَةٍ أَوْ كِسْوَةُ عَشَرَةِ مَسَاكِينَ وَمَنْ حَلَفَ بِيَمِينٍ فَلَمْ يُؤَكِّدْهَا ثُمَّ حَنِثَ فَعَلَيْهِ إِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسَاكِينَ لِكُلِّ مِسْكِينٍ مُدٌّ مِنْ حِنْطَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u shunday der edi: «Kim bir qasam ichib, uni taʼkidlasa (qatʼiylashtirsa), soʻng buzsa, uning zimmasida bir qul ozod qilish yoki oʻnta miskinni kiyintirish boʻladi. Kim bir qasam ichib, uni taʼkidlamasa, soʻng buzsa, uning zimmasida oʻnta miskinni taomlantirish — har bir miskinga bir mudd bugʻdoy — boʻladi. Kim (buni) topa olmasa, uch kun roʻza tutadi».