وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ قُسَيْطٍ اللَّيْثِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ ذَكَاةُ مَا فِي بَطْنِ الذَّبِيحَةِ فِي ذَكَاةِ أُمِّهِ إِذَا كَانَ قَدْ تَمَّ خَلْقُهُ وَنَبَتَ شَعَرُهُ .
Said ibn al-Musayyab (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u shunday derdi: «Soʻyilgan hayvonning qornidagi (homila)ning zabhi onasining zabhi bilan boʻladi — agar uning yaratilishi tugab, juni oʻsib chiqqan boʻlsa».