وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ فِي الأَمَةِ تَكُونُ تَحْتَ الْعَبْدِ فَتَعْتِقُ إِنَّ الأَمَةَ لَهَا الْخِيَارُ مَا لَمْ يَمَسَّهَا . قَالَ مَالِكٌ وَإِنْ مَسَّهَا زَوْجُهَا فَزَعَمَتْ أَنَّهَا جَهِلَتْ أَنَّ لَهَا الْخِيَارَ فَإِنَّهَا تُتَّهَمُ وَلاَ تُصَدَّقُ بِمَا ادَّعَتْ مِنَ الْجَهَالَةِ وَلاَ خِيَارَ لَهَا بَعْدَ أَنْ يَمَسَّهَا .
Nofeʼ (rahimahulloh) Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilishicha, u qulning nikohidagi choʻri ozod qilinsa (u haqda): «Choʻri, (eri) unga tegmagan boʻlsa, ixtiyorga egadir», der edi. Molik aytdi: «Agar eri unga tegib boʻlgan boʻlsa-yu, ayol oʻzida ixtiyor borligini bilmaganini daʼvo qilsa, u (ayol) ayblanadi va daʼvo qilgan bilmasligida tasdiqlanmaydi (ishonilmaydi); eri unga tekkanidan soʻng uning ixtiyori qolmaydi».