وَحَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَسْعُودٍ، وَسَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، وَالْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ، وَابْنَ، شِهَابٍ وَسُلَيْمَانَ بْنَ يَسَارٍ كَانُوا يَقُولُونَ إِذَا حَلَفَ الرَّجُلُ بِطَلاَقِ الْمَرْأَةِ قَبْلَ أَنْ يَنْكِحَهَا ثُمَّ أَثِمَ إِنَّ ذَلِكَ لاَزِمٌ لَهُ إِذَا نَكَحَهَا .
Molikka yetib kelishicha, Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu), Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo), Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu), Solim ibn Abdulloh, Qosim ibn Muhammad, Ibn Shihob va Sulaymon ibn Yasor (rahimahumulloh) shunday der edilar: Kishi bir ayolni nikohlashdan oldin uni taloq qilishga qasam ichsa, soʻng (qasamini buzib) gunohkor boʻlsa, uni nikohlagach, bu (taloq) unga lozim boʻladi.