وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ أُمَّ الْفَضْلِ بِنْتَ الْحَارِثِ، سَمِعَتْهُ وَهُوَ، يَقْرَأُ {وَالْمُرْسَلاَتِ عُرْفًا} فَقَالَتْ لَهُ يَا بُنَىَّ لَقَدْ ذَكَّرْتَنِي بِقِرَاءَتِكَ هَذِهِ السُّورَةَ إِنَّهَا لآخِرُ مَا سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ بِهَا فِي الْمَغْرِبِ .
Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinishicha, Ummul-Fazl bint al-Horis (roziyallohu anho) uning {Val-mursaloti urfan} (Mursalot surasi)ni oʻqiyotganini eshitib qoldi va unga: «Ey oʻgʻlim, bu surani oʻqishing bilan menga (bir narsani) esladingki, bu (sura) men Rasululloh ﷺ ning shom namozida oʻqiganlarini eshitgan eng oxirgi (sura) edi», dedi.