قَالَ يَحْيَى قَالَ مَالِكٌ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ، كَانَ يَقْضِي بِشَهَادَةِ الصِّبْيَانِ فِيمَا بَيْنَهُمْ مِنَ الْجِرَاحِ . قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ الْمُجْتَمَعُ عَلَيْهِ عِنْدَنَا أَنَّ شَهَادَةَ الصِّبْيَانِ تَجُوزُ فِيمَا بَيْنَهُمْ مِنَ الْجِرَاحِ وَلاَ تَجُوزُ عَلَى غَيْرِهِمْ وَإِنَّمَا تَجُوزُ شَهَادَتُهُمْ فِيمَا بَيْنَهُمْ مِنَ الْجِرَاحِ وَحْدَهَا لاَ تَجُوزُ فِي غَيْرِ ذَلِكَ إِذَا كَانَ ذَلِكَ قَبْلَ أَنْ يَتَفَرَّقُوا أَوْ يُخَبَّبُوا أَوْ يُعَلَّمُوا فَإِنِ افْتَرَقُوا فَلاَ شَهَادَةَ لَهُمْ إِلاَّ أَنْ يَكُونُوا قَدْ أَشْهَدُوا الْعُدُولَ عَلَى شَهَادَتِهِمْ قَبْلَ أَنْ يَفْتَرِقُوا .
Hishom ibn Urva (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Zubayr (roziyallohu anhumo) oʻzaro jarohatlar borasida bolalarning guvohligi bilan hukm qilardi. Molik aytdi: «Bizning nazdimizda ittifoq qilingan ish shuki, bolalarning guvohligi ularning oʻzaro jarohatlarida joizdir, boshqalarga qarshi esa joiz emas; ularning guvohligi faqat oʻzaro jarohatlarida joiz, boshqasida joiz emas — bu ular (bir-biridan) ajralib ketishidan yoki (gapga) undalib buzilishidan yoxud (soʻz) oʻrgatib qoʻyilishidan avval boʻlsa (shunday). Agar ular ajralib ketsalar, ular uchun guvohlik yoʻq — magar ajralishdan avval odil (kishilar)ni oʻz guvohliklariga guvoh qilib qoʻygan boʻlsalar (bundan mustasno)».