وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدٍ الْقَارِيِّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَالَ مَا بَالُ رِجَالٍ يَنْحَلُونَ أَبْنَاءَهُمْ نُحْلاً ثُمَّ يُمْسِكُونَهَا فَإِنْ مَاتَ ابْنُ أَحَدِهِمْ قَالَ مَالِي بِيَدِي لَمْ أُعْطِهِ أَحَدًا . وَإِنْ مَاتَ هُوَ قَالَ هُوَ لاِبْنِي قَدْ كُنْتُ أَعْطَيْتُهُ إِيَّاهُ . مَنْ نَحَلَ نِحْلَةً فَلَمْ يَحُزْهَا الَّذِي نُحِلَهَا - حَتَّى يَكُونَ إِنْ مَاتَ لِوَرَثَتِهِ - فَهِيَ بَاطِلٌ .
Molik menga Ibn Shihobdan, u Urva ibn az-Zubayrdan, u Abdurahmon ibn Abd al-Qoriydan rivoyat qilishicha, Umar ibn al-Xattob: «Ayrim kishilarga nima boʻlib, oʻgʻillariga biror narsa inʼom qiladilar-da, soʻng uni oʻzlarida ushlab turadilar? Agar oʻgʻli oʻlib qolsa: ‹Molim oʻz qoʻlimda, uni hech kimga bermaganman›, deydi. Agar oʻzi oʻlsa: ‹U oʻgʻlimniki, men uni unga bergan edim›, deydi. Kim bir narsani inʼom qilsa-yu, uni inʼom qilingan kishi (oʻz qoʻliga) olib olmasa — hatto (inʼom qiluvchi) oʻlsa, u vorislariga (qoladigan) boʻlsa — u (inʼom) botildir (behuda)», dedi.