حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَيُّمَا رَجُلٍ أُعْمِرَ عُمْرَى لَهُ وَلِعَقِبِهِ فَإِنَّهَا لِلَّذِي يُعْطَاهَا لاَ تَرْجِعُ إِلَى الَّذِي أَعْطَاهَا أَبَدًا " . لأَنَّهُ أَعْطَى عَطَاءً وَقَعَتْ فِيهِ الْمَوَارِيثُ .
Molik menga Ibn Shihobdan, u Abu Salama ibn Abdurahmon ibn Avfdan, u Jobir ibn Abdulloh al-Ansoriydan rivoyat qilishicha, Rasululloh ﷺ: «Qaysi bir kishiga (bir narsa) umro qilinsa — oʻziga va zurriyotiga (umrbod) berilsa — u oʻsha berilgan kishiniki (boʻlib qoladi), hech qachon uni bergan kishiga qaytmaydi», dedilar. Chunki u meros (hukmi) tushadigan bir ato qildi.