حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ، قَالَ مَنْ نَحَلَ وَلَدًا لَهُ صَغِيرًا لَمْ يَبْلُغْ أَنْ يَحُوزَ نُحْلَهُ فَأَعْلَنَ ذَلِكَ لَهُ وَأَشْهَدَ عَلَيْهَا فَهِيَ جَائِزَةٌ وَإِنْ وَلِيَهَا أَبُوهُ . قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ عِنْدَنَا أَنَّ مَنْ نَحَلَ ابْنًا لَهُ صَغِيرًا ذَهَبًا أَوْ وَرِقًا ثُمَّ هَلَكَ وَهُوَ يَلِيهِ إِنَّهُ لاَ شَىْءَ لِلاِبْنِ مِنْ ذَلِكَ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ الأَبُ عَزَلَهَا بِعَيْنِهَا أَوْ دَفَعَهَا إِلَى رَجُلٍ وَضَعَهَا لاِبْنِهِ عِنْدَ ذَلِكَ الرَّجُلِ فَإِنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَهُوَ جَائِزٌ لِلاِبْنِ .
Said ibn al-Musayyab (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu) shunday dedi: «Kim voyaga yetmagan, hadyani oʻzi qabza qilishga (egallashga) qodir boʻlmagan kichik farzandiga biror narsa hadya qilsa-yu, buni oshkor eʼlon qilib, unga guvohlar keltirsa, u hadya — otasi uni oʻz tasarrufida saqlab tursa ham — joizdir». Molik aytdi: «Bizdagi hukm shuki, kim kichik oʻgʻliga oltin yoki kumush hadya qilib, soʻng uni oʻz qoʻlida saqlab turgan holida vafot etsa, oʻgʻilga bundan hech narsa tegmaydi; magar ota uni aynan alohida ajratib qoʻygan yoki uni bir kishiga topshirib, oʻsha kishining oldida oʻgʻli uchun qoʻygan boʻlsa, bundan mustasno. Agar shunday qilgan boʻlsa, u oʻgʻil uchun joizdir».