وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، كَانَ يَقُولُ إِذَا دَبَّرَ الرَّجُلُ جَارِيَتَهُ فَإِنَّ لَهُ أَنْ يَطَأَهَا وَلَيْسَ لَهُ أَنْ يَبِيعَهَا وَلاَ يَهَبَهَا وَوَلَدُهَا بِمَنْزِلَتِهَا .
Yahyo ibn Said (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, Said ibn al-Musayyab (rahimahulloh) shunday derdi: «Kishi oʻz churisini mudabbara qilsa (‹men oʻlgach ozodsan› desa), unga (churiga) yaqinlik qilishi (joiz), biroq uni sotishi ham, hadya qilishi ham (joiz) emas. Uning bolasi ham oʻz (onasi) oʻrnidadir».