حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ قَطَنِ بْنِ وَهْبِ بْنِ عُمَيْرِ بْنِ الأَجْدَعِ، أَنْ يُحَنَّسَ، مَوْلَى الزُّبَيْرِ بْنِ الْعَوَّامِ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، كَانَ جَالِسًا عِنْدَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فِي الْفِتْنَةِ فَأَتَتْهُ مَوْلاَةٌ لَهُ تُسَلِّمُ عَلَيْهِ فَقَالَتْ إِنِّي أَرَدْتُ الْخُرُوجَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ اشْتَدَّ عَلَيْنَا الزَّمَانُ . فَقَالَ لَهَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ اقْعُدِي لُكَعُ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ يَصْبِرُ عَلَى لأْوَائِهَا وَشِدَّتِهَا أَحَدٌ إِلاَّ كُنْتُ لَهُ شَفِيعًا أَوْ شَهِيدًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ " .
Zubayr ibn al-Avvomning mavlosi Yuhannas (rahimahulloh) xabar berishicha, u fitna (notinchlik) paytida Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning huzurida oʻtirgan edi. Uning (Ibn Umarning) bir choʻri-mavlosi salom berish uchun kelib: «Men (Madinadan) chiqib ketmoqchiman, ey Abu Abdurrahmon, zamon bizga ogʻirlashib ketdi», dedi. Abdulloh ibn Umar unga: «Oʻtir, ey nodon, chunki men Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitganman: ‹Uning (Madinaning) mashaqqati va ogʻirligiga kim sabr qilsa, albatta men qiyomat kuni unga shafoatchi yoki guvoh boʻlaman›», dedi.