وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ إِذَا وَجَدَ أَحَدًا مِنْ أَهْلِهِ يَلْعَبُ بِالنَّرْدِ ضَرَبَهُ وَكَسَرَهَا . قَالَ يَحْيَى وَسَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ لاَ خَيْرَ فِي الشَّطْرَنْجِ . وَكَرِهَهَا وَسَمِعْتُهُ يَكْرَهُ اللَّعِبَ بِهَا وَبِغَيْرِهَا مِنَ الْبَاطِلِ وَيَتْلُو هَذِهِ الآيَةَ {فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلاَّ الضَّلاَلُ }.
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u oila aʼzolaridan birortasini nard oʻynayotgan holida koʻrsa, uni urar va (nardni) sindirar edi. Yahyo aytdi: Men Molikning: «Shaxmatda hech qanday yaxshilik yoʻq», deganini eshitdim — u uni makruh sanadi. Yana men uning uni va undan boshqa botil (behuda) oʻyinlarni oʻynashni yoqtirmasligini hamda ushbu oyatni tilovat qilishini eshitdim: {Haqiqatdan keyin zalolatdan boshqa nima qoladi?} (Yunus 32).