وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ مِسْكِينًا سَأَلَهَا وَهِيَ صَائِمَةٌ وَلَيْسَ فِي بَيْتِهَا إِلاَّ رَغِيفٌ فَقَالَتْ لِمَوْلاَةٍ لَهَا أَعْطِيهِ إِيَّاهُ . فَقَالَتْ لَيْسَ لَكِ مَا تُفْطِرِينَ عَلَيْهِ . فَقَالَتْ أَعْطِيهِ إِيَّاهُ قَالَتْ فَفَعَلْتُ - قَالَتْ - فَلَمَّا أَمْسَيْنَا أَهْدَى لَنَا أَهْلُ بَيْتٍ - أَوْ إِنْسَانٌ - مَا كَانَ يُهْدِي لَنَا شَاةً وَكَفَنَهَا فَدَعَتْنِي عَائِشَةُ أُمُّ الْمُؤْمِنِينَ فَقَالَتْ كُلِي مِنْ هَذَا هَذَا خَيْرٌ مِنْ قُرْصِكِ .
Molikka yetib kelishicha, Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho) roʻza tutgan holida bir miskin (kambagʻal) undan (biror narsa) soʻradi, uning uyida esa faqat bitta non bor edi. U oʻzining bir choʻrisiga: «Buni unga ber», dedi. (Choʻri): «Sizda iftor qiladigan narsa qolmaydi-ku», dedi. U: «Uni unga ber», dedi. (Choʻri) dedi: «Men shunday qildim. Kechqurun boʻlganda, bizga odatda (hech narsa) hadya qilmaydigan bir uy ahli — yoki bir kishi — bir qoʻy va uning (goʻshtiga) qoʻshib (narsa) hadya qildi. Shunda Oisha, umm al-moʻminin meni chaqirib: ‹Mana shundan ye, bu sening noningdan yaxshiroqdir›, dedi».