وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، قَالَ بَلَغَنِي أَنَّ مِسْكِينًا، اسْتَطْعَمَ عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ وَبَيْنَ يَدَيْهَا عِنَبٌ فَقَالَتْ لإِنْسَانٍ خُذْ حَبَّةً فَأَعْطِهِ إِيَّاهَا فَجَعَلَ يَنْظُرُ إِلَيْهَا وَيَعْجَبُ فَقَالَتْ عَائِشَةُ أَتَعْجَبُ كَمْ تَرَى فِي هَذِهِ الْحَبَّةِ مِنْ مِثْقَالِ ذَرَّةٍ
Molik aytdi: Menga yetib kelishicha, bir miskin Oisha, umm al-moʻmindan taom soʻradi, uning oldida esa uzum bor edi. U bir kishiga: «Bir dona (uzum) olib, unga ber», dedi. U (kishi) unga qarab, taajjublana boshladi. Shunda Oisha: «Taajjublanyapsanmi? Sen bu bir dona (uzum)da qancha zarra bor deb oʻylaysan?» dedi (Zilzol surasiga ishora).