حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدٍ الْقَارِيِّ، أَنَّهُ قَالَ خَرَجْتُ مَعَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فِي رَمَضَانَ إِلَى الْمَسْجِدِ فَإِذَا النَّاسُ أَوْزَاعٌ مُتَفَرِّقُونَ يُصَلِّي الرَّجُلُ لِنَفْسِهِ وَيُصَلِّي الرَّجُلُ فَيُصَلِّي بِصَلاَتِهِ الرَّهْطُ فَقَالَ عُمَرُ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرَانِي لَوْ جَمَعْتُ هَؤُلاَءِ عَلَى قَارِئٍ وَاحِدٍ لَكَانَ أَمْثَلَ . فَجَمَعَهُمْ عَلَى أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ - قَالَ - ثُمَّ خَرَجْتُ مَعَهُ لَيْلَةً أُخْرَى وَالنَّاسُ يُصَلُّونَ بِصَلاَةِ قَارِئِهِمْ فَقَالَ عُمَرُ نِعْمَتِ الْبِدْعَةُ هَذِهِ وَالَّتِي تَنَامُونَ عَنْهَا أَفْضَلُ مِنَ الَّتِي تَقُومُونَ . يَعْنِي آخِرَ اللَّيْلِ وَكَانَ النَّاسُ يَقُومُونَ أَوَّلَهُ .
Abdurrahmon ibn Abd al-Qoriy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, u shunday dedi: «Men Ramazonda Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) bilan masjidga chiqdim. Odamlar toʻp-toʻp, tarqoq edilar: kimdir yakka oʻzi namoz oʻqir, kimdir namoz oʻqisa, unga (ergashib) bir guruh kishi oʻqir edi. Umar: ‹Vallohi, agar men bularni bitta qoriga birlashtirsam, yaxshiroq boʻlardi, deb oʻylayman›, dedi. Soʻng ularni Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)ga birlashtirdi». U (Abdurrahmon) aytdi: «Keyin boshqa bir kecha u bilan chiqdim, odamlar qorilarining namoziga (ergashib) namoz oʻqiyotgan edilar. Umar: ‹Bu qanday yaxshi bidʼat! Sizlar undan uxlab (qoldirib) qoʻyadigan (kechaning oxirgi) qismi, sizlar turadigan qismidan afzalroqdir›, dedi». U kechaning oxirini nazarda tutardi; odamlar esa uning avvalida turardilar.