وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يُوسُفَ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، أَنَّهُ قَالَ أَمَرَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أُبَىَّ بْنَ كَعْبٍ وَتَمِيمًا الدَّارِيَّ أَنْ يَقُومَا، لِلنَّاسِ بِإِحْدَى عَشْرَةَ رَكْعَةً قَالَ وَقَدْ كَانَ الْقَارِئُ يَقْرَأُ بِالْمِئِينَ حَتَّى كُنَّا نَعْتَمِدُ عَلَى الْعِصِيِّ مِنْ طُولِ الْقِيَامِ وَمَا كُنَّا نَنْصَرِفُ إِلاَّ فِي فُرُوعِ الْفَجْرِ .
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinishicha, u dedi: «Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) Ubay ibn Kaʼb va Tamim ad-Doriy (roziyallohu anhumo)ga odamlarga oʻn bir rakaat (namoz) oʻqib berishni buyurdi». U aytdi: «Qori (bir rakaatda) yuzlab (oyat) oʻqir, biz uzoq turganimizdan tayoqlarga suyanib qolardik. Biz faqat tong yorishishiga yaqingina (namozdan) tarqar edik».