وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ رَجُلاً، سَأَلَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ فَقَالَ إِنِّي أُصَلِّي فِي بَيْتِي ثُمَّ أُدْرِكُ الصَّلاَةَ مَعَ الإِمَامِ أَفَأُصَلِّي مَعَهُ فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ نَعَمْ . فَقَالَ الرَّجُلُ أَيَّتَهُمَا أَجْعَلُ صَلاَتِي فَقَالَ لَهُ ابْنُ عُمَرَ أَوَذَلِكَ إِلَيْكَ إِنَّمَا ذَلِكَ إِلَى اللَّهِ يَجْعَلُ أَيَّتَهُمَا شَاءَ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan soʻrab: «Men uyimda namoz oʻqiyman, soʻng imom bilan (jamoat) namoz(iga) yetaman — u bilan (birga) oʻqiyaymi?» dedi. Abdulloh ibn Umar unga: «Ha», dedi. U kishi: «Ularning qaysi birini (asosiy) namozim qilay?» dedi. Ibn Umar unga: «Bu senga (bogʻliq)mi? Bu faqat Allohga (bogʻliq)dir: U (ikkovidan) qaysi birini xohlasa, (asosiy namoz) qiladi», dedi.