وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَفِيفٍ السَّهْمِيِّ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ بَنِي أَسَدٍ أَنَّهُ سَأَلَ أَبَا أَيُّوبَ الأَنْصَارِيَّ فَقَالَ إِنِّي أُصَلِّي فِي بَيْتِي ثُمَّ آتِي الْمَسْجِدَ فَأَجِدُ الإِمَامَ يُصَلِّي أَفَأُصَلِّي مَعَهُ فَقَالَ أَبُو أَيُّوبَ نَعَمْ فَصَلِّ مَعَهُ فَإِنَّ مَنْ صَنَعَ ذَلِكَ فَإِنَّ لَهُ سَهْمَ جَمْعٍ أَوْ مِثْلَ سَهْمِ جَمْعٍ .
Afif as-Sahmiy (rahimahulloh) Bani Asaddan boʻlgan bir kishidan rivoyat qilishicha, u Abu Ayyub al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan soʻrab: «Men uyimda namoz oʻqiyman, soʻng masjidga kelib, imomni namoz oʻqiyotgan holda topaman — u bilan (birga) oʻqiyaymi?» dedi. Abu Ayyub: «Ha, u bilan (birga) oʻqi, chunki kim shunday qilsa, unga jamoat ajri yoki jamoat ajriga oʻxshash (ajr) bordir», dedi.