حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، عَنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ السَّهْمِيِّ، عَنْ حَفْصَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى فِي سُبْحَتِهِ قَاعِدًا قَطُّ حَتَّى كَانَ قَبْلَ وَفَاتِهِ بِعَامٍ فَكَانَ يُصَلِّي فِي سُبْحَتِهِ قَاعِدًا وَيَقْرَأُ بِالسُّورَةِ فَيُرَتِّلُهَا حَتَّى تَكُونَ أَطْوَلَ مِنْ أَطْوَلَ مِنْهَا .
Nabiy ﷺ ning zavjalari Hafsa (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: «Men Rasululloh ﷺ ni nafl (namoz)larini oʻtirib oʻqiganlarini hech koʻrmagan edim — toki vafotlaridan bir yil oldingacha; (shundan keyin) u zot nafllarini oʻtirib oʻqiy boshladilar va suralarni shu qadar shoshmasdan (tartil bilan) oʻqir edilarki, u (sura) oʻzidan uzunroq (sura)lardan ham uzunroq boʻlib qolar edi».