حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ آلِ خَالِدِ بْنِ أَسِيدٍ أَنَّهُ سَأَلَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ فَقَالَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِنَّا نَجِدُ صَلاَةَ الْخَوْفِ وَصَلاَةَ الْحَضَرِ فِي الْقُرْآنِ وَلاَ نَجِدُ صَلاَةَ السَّفَرِ فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ يَا ابْنَ أَخِي إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ بَعَثَ إِلَيْنَا مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم وَلاَ نَعْلَمُ شَيْئًا فَإِنَّمَا نَفْعَلُ كَمَا رَأَيْنَاهُ يَفْعَلُ .
Ibn Shihobdan rivoyat qilinadiki, Xolid ibn Asid xonadonidan boʻlgan bir kishi Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan soʻrab: ‹Ey Abu Abdurrahmon, biz Qurʼonda qoʻrquv namozini va muqim namozini topamiz, ammo safar namozini topmaymiz?› dedi. Ibn Umar: ‹Ey birodarimning oʻgʻli! Alloh azza va jalla bizga Muhammad ﷺ ni yubordi, biz esa hech narsa bilmas edik. Biz faqat u zotning qilganlarini koʻrganimizdek qilamiz›, dedi.