حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ يُصَلِّي مَعَ صَلاَةِ الْفَرِيضَةِ فِي السَّفَرِ شَيْئًا قَبْلَهَا وَلاَ بَعْدَهَا إِلاَّ مِنْ جَوْفِ اللَّيْلِ فَإِنَّهُ كَانَ يُصَلِّي عَلَى الأَرْضِ وَعَلَى رَاحِلَتِهِ حَيْثُ تَوَجَّهَتْ .
Nofeʼ Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilishicha, u safarda farz namoz bilan birga undan oldin ham, keyin ham hech narsa (nafl) oʻqimas edi, faqat kechaning yarmida (oʻqirdi); u yerda ham, ulovi ustida ham — u qay tomonga yuz tutgan boʻlsa — oʻqir edi.